هفت جا نفس خود را حقیر دیدم 

نخست: هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد

دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، میپرید

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید

چهارم: آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد

پنجم: آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شدهای را پذیرفت و شکیباییاش را ناشی از توانایی دانست

ششم: آنگاه که زشتی چهرهای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقابهای خودش بود

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت

  جبران خلیل جبران