_{به سلامتیِ}

<sub>به سلامتیِ درخت
نه به خاطرِ ميوه ش،
به خاطرِ سايه ش.

به سلامتیِ ديوار!
نه به خاطرِ بلنديش،
واسه اين که هيچ وقت پشتِ آدم رو خالی نمي کنه.

به سلامتیِ دريا!
نه به خاطرِ بزرگيش،
واسه يک رنگيش.

به سلامتیِ سايه!
که هيچ وقت آدم رو تنها نمي ذاره.

به سلامتیِ پرچم ايران!
که
سه رنگه.

تخم مرغ!
که دورنگه.

رفيق!
که يه رنگه.

به سلامتیِ همه اونايی
که
دوسشون داريم و نمي دونن،
دوسمون دارن و نمي دونيم.

به سلامتیِ نهنگ!
که گنده لات درياست.

به سلامتیِ ز نجير!
نه به خاطر اين که درازه،
به خاطر اين که به هم پيوستس.

به سلامتیِ خيار!
نه به خاطر «خ»ش،
فقط به خاطر «يار»ش.

به سلامتیِ شلغم!
نه به خاطر «شل»ش،
به خاطر
«غم»ش.

به سلامتیِ کرم خاکی!
نه به خاطر کرم بودنش،
به خاطر خاکی بودنش

به سلامتیِ پل عابر پياده!
که هم مردا از روش رد مي شن هم نامردا!

به سلامتيِ برف!
که هم روش سفيده هم توش.

به سلامتيِ رودخونه!
که اون جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچيکو دارن.

می خوريم به سلامتيِ گاو!
که نمي گه من،
مي گه ما.

به سلامتيِ دريا!
که ماهی گنديده هاشو دور نمی ريزه.

می خوريم به سلامتیِ اون
که
هميشه راستشو مي گه.

به سلامتیِ سنگ بزرگ دريا!
که سنگای ديگه رو می گيره دورش.

به سلامتیِ بيل!
که هرچه قدر بره تو خاک،
بازم برّاق تر می شه.

به سلامتیِ دريا!
که قربونياشو پس مي آره.

به سلامتیِ تابلوی ورود ممنوع!
که يه تنه يه اتوبان رو حريفه.

به سلامتیِ عقرب!
که به خاری تن نمی ده

(عرض شود که عقرب وقتی تو آتیش می ره و دورش همش آتيشه با نيشش خودش
مي کُشه که کسی ناله هاشو نشنوه)

به سلامتیِ سرنوشت!
که نمي شه اونو از سر نوشت</sub>